For the Culture: Mind and Soul Mental Health Awareness Dinner

W niedzielę 6 września w amerykańskim Champaign w stanie Illinois odbędzie się „Mind & Soul: A Black Mental Health Awareness Dinner" — wieczór organizowany przez inicjatywę For the Culture, o którym informuje w swoim oficjalnym komunikacie Urząd Miasta Champaign. Jak podaje miasto, kolacja jest zaproszeniem do wspólnego stołu, przy którym rozmowa o zdrowiu psychicznym w czarnej społeczności może odbywać się bez tabu i z uznaniem dla tych, którzy codziennie wspierają innych. To wydarzenie lokalne w skali USA, ale sam mechanizm — posiłek, rozmowa i zauważeni sojusznicy — dotyka czegoś bardzo bliskiego nam wszystkim, szukającym bezpiecznych przestrzeni w mniejszych polskich miastach i miasteczkach.

Kolacja zamiast konferencji

W ogłoszeniu For the Culture pada zdanie, które łatwo zapada w pamięć: liczą się ludzie, którzy „wlewają się" w innych — nauczycielka z dwudziestoletnim stażem, pracowniczka street outreachu, mentor, trenerka, po prostu sąsiadka, która nie przechodzi obojętnie. Kolacja zaplanowana jest od 18:30 do 20:30 w Neil St. Blues i jest bezpłatna po wcześniejszym zapisaniu się przez RSVP. Organizatorzy celowo poszerzają pojęcie „ludzi od zdrowia psychicznego" — bo wiedzą, że troska rzadko mieści się w gabinecie i że wsparcie zaczyna się często od zwykłej, regularnej obecności.

Rezonans z naszą codziennością

Dla wielu z nas — queerowych osób, osób migrujących, osób żyjących z doświadczeniem wykluczenia — szukanie pomocy psychicznej zaczyna się od pytania, czy druga strona nas zrozumie, czy pozna nasz kontekst, czy nie będziemy musieć tłumaczyć od zera, kim jesteśmy. W ostatnich dniach w przestrzeni badawczej mówi się o tym głośno: badacze z San Diego State University sygnalizują głęboki wpływ niestabilności mieszkaniowej na zdrowie psychiczne nastolatków LGBTQIA+. Te doniesienia brzmią odlegle, ale dotyczą mechanizmów, które znamy z polskich realiów aż za dobrze.

Inside Higher Ed zauważa z kolei problem wsparcia psychicznego „poza godzinami kampusu" — czyli tam, gdzie formalne struktury nie sięgają. Dla nas, w wielu mniejszych miejscowościach, to właśnie poza kampusami, przychodniami i instytucjami toczy się prawdziwe życie — i to tam potrzebujemy oparcia najbardziej.

Co możemy wziąć z tej kolacji

Nie jedziemy do Champaign i nie musimy. Zostawiam Was z trzema myślami, które warto przenieść do naszych realiów.

Pomyślcie, kto w Waszym otoczeniu „wlewa się" w innych — nauczycielka, sąsiadka, koleżanka z grupy wsparcia, aktywistka z okolicznej organizacji. Napiszcie do niej choćby krótką wiadomość z podziękowaniem. Widoczność wsparcia działa leczniczo nie tylko na osoby wspierane, ale też na osoby wspierające — wiem to z doświadczenia.

Jeśli macie taką możliwość, zaproponujcie wspólny posiłek zamiast kolejnego webinaru czy panelu. Wokół stołu rozmowy o zdrowiu psychicznym schodzą z poziomu ogólników na poziom konkretu: kto potrzebuje terapeutki znającej naszą rzeczywistość, kto od dawna czeka, aż ktoś po prostu zapyta „jak się naprawdę czujesz".

I najważniejsze — nie czekajmy na idealny moment ani na dużą organizację, która wszystko ogarnie. Zaczynamy od stołu, od jednego zaproszenia, od jednej wiadomości.