Ubezpieczenie wolontariusza LGBT: kiedy jest obowiązkowe?

Najczęściej wyskakuje w najgorszym możliwym momencie — dwa tygodnie przed Paradą Równości, trzy dni po tym, jak ktoś skręci kostkę przy rozwieszaniu baneru albo w trakcie kryzysu, gdy organizacja potrzebuje wsparcia przy niesieniu pomocy interwencyjnej. Wolontariusz pyta, czy ma własną polisę. Koordynatorka dzwoni, bo nie wie, czy organizacja w ogóle musi ją wykupić.

W przepisach granica jest czytelna, ale jej skutki nie sprowadzają się do prostego przełącznika: „do 30 dni — prywatna polisa, powyżej 30 dni — państwo”. Trzeba sprawdzić czas trwania porozumienia, rodzaj wykonywanych świadczeń, miejsce ich wykonywania i podstawę konkretnego świadczenia. Dopiero wtedy można powiedzieć, jaka ochrona rzeczywiście przysługuje wolontariuszowi i co musi zrobić organizacja.

30 dni to ważna granica, ale nie cała odpowiedź. O obowiązku ubezpieczenia decyduje nie tylko liczba dni, lecz także rzeczywisty charakter wolontariatu i podstawa prawna ochrony.

Granica 30 dni: kiedy NNW jest obowiązkowe, a kiedy nie

Podstawą jest ustawa o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Jeżeli porozumienie o wykonywaniu świadczeń przez wolontariusza przewiduje okres nie dłuższy niż 30 dni, organizacja korzystająca ze świadczeń ma obowiązek zapewnić mu ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków, czyli NNW.

To nie jest dobrowolny dodatek do pakietu dla wolontariuszy ani benefit, który zależy od decyzji zarządu. Przy krótkim porozumieniu obowiązek ubezpieczenia wynika wprost z ustawy. Polisa powinna obejmować okres i zakres aktywności, w którym wolontariusz faktycznie wykonuje świadczenia. Sama informacja, że organizacja „ma jakieś NNW”, nie wystarczy, jeśli z warunków ubezpieczenia wynika, że nie obejmuje ono wolontariuszy, określonego wydarzenia albo danego rodzaju czynności.

W praktyce organizacji LGBT+ reguła ta dotyczy przede wszystkim:

• wolontariuszy obsługujących jednorazowe wydarzenia — Paradę Równości, marsze równości, Pride Week, akcje uliczne, zbiórki publiczne i koncerty charytatywne;
• osób wspierających interwencje kryzysowe w trybie weekendowym — na przykład dyżury w punkcie pomocowym albo krótkie wyjazdy interwencyjne;
• studentów i osób odbywających krótkie staże lub praktyki, jeżeli ich współpraca z organizacją jest uregulowana jako wolontariat;
• osób pomagających przy jednorazowych kampaniach informacyjnych, działaniach edukacyjnych i wydarzeniach społecznych;
• wolontariuszy wykonujących zadania techniczne, transportowe lub organizacyjne, przy których ryzyko urazu jest większe niż podczas zwykłej pracy biurowej.

Istotne jest to, że ustawa posługuje się okresem wykonywania świadczeń, a nie wyłącznie nazwą wydarzenia czy liczbą zaplanowanych dyżurów. Jeśli ktoś ma pomagać przez kilka dni, ale porozumienie obejmuje dłuższy, ciągły okres, nie powinno się mechanicznie przyjmować, że wystarczy polisa krótkoterminowa. Dokumenty muszą odpowiadać rzeczywistemu modelowi współpracy.

Jeśli porozumienie zostaje zawarte na okres dłuższy niż 30 dni, szczególny obowiązek zapewnienia komercyjnego NNW przewidziany dla krótkiego wolontariatu nie działa już na tej samej zasadzie. Nie oznacza to jednak, że organizacja może przestać interesować się bezpieczeństwem. Zmienia się podstawa ochrony wypadkowej, a nie fakt, że wolontariusz wykonuje konkretne zadania, może ulec wypadkowi i potrzebuje jasnej procedury postępowania.

Tabela pomaga uporządkować decyzję, ale nie zastępuje lektury porozumienia i warunków polisy. Szczególnie ryzykowne jest podpisywanie kolejnych krótkich dokumentów tylko po to, żeby formalnie nie przekroczyć granicy 30 dni, gdy w rzeczywistości ta sama osoba wykonuje ciągłe zadania w ramach jednego programu. W takim przypadku liczy się rzeczywisty sposób zorganizowania wolontariatu, a nie wyłącznie konstrukcja papierów.

Co powinna obejmować polisa NNW

Przy wyborze polisy dla wolontariuszy nie wystarczy sprawdzić wysokości sumy ubezpieczenia. Dla organizacji LGBT+ równie ważne są:

• zakres czynności objętych ochroną — praca przy wydarzeniu, transport materiałów, obsługa punktu informacyjnego, dyżur interwencyjny czy działania w terenie;
• terytorialny zakres ubezpieczenia;
• wyłączenia dotyczące pracy pod presją czasu, używania sprzętu, prac na wysokości lub przemieszczania się samochodem;
• sposób zgłaszania wypadku i wymagane dokumenty;
• objęcie ochroną wszystkich wolontariuszy czy tylko osób imiennie wskazanych;
• godziny lub dni obowiązywania polisy, jeżeli ubezpieczenie zostało kupione wyłącznie na wydarzenie.

Wolontariusz powinien wiedzieć, gdzie znajduje się polisa i do kogo zgłosić wypadek. Organizacja powinna natomiast mieć procedurę sporządzenia notatki, zebrania danych świadków, zabezpieczenia dokumentacji medycznej i ustalenia, czy zdarzenie pozostawało w związku z wykonywaniem świadczeń. To są rzeczy mniej efektowne niż samo wykupienie ubezpieczenia, ale właśnie one decydują później o tym, czy zgłoszenie da się sprawnie obsłużyć.

Państwowa ochrona przy dłuższym wolontariacie

Przy porozumieniu zawartym na okres dłuższy niż 30 dni wolontariusz może korzystać z ochrony przewidzianej w przepisach o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach. To ważne rozróżnienie. Nie chodzi o zwykłe „ubezpieczenie pracownicze” ani o automatyczne objęcie wszystkich świadczeniami dokładnie takimi, jakie otrzymałby pracownik.

Zakres i warunki przyznania świadczenia zależą od tego, czy zdarzenie spełnia przesłanki przewidziane w odpowiednich przepisach. Znaczenie ma między innymi związek wypadku z wykonywaniem świadczeń, prawidłowe udokumentowanie zdarzenia oraz rodzaj następstw zdrowotnych. Nie każdy problem zdrowotny pojawiający się w czasie wolontariatu będzie wypadkiem w rozumieniu przepisów.

W zależności od sytuacji i spełnienia ustawowych warunków mogą pojawić się świadczenia związane z uszczerbkiem na zdrowiu, niezdolnością do pracy albo innymi skutkami wypadku. Nie należy jednak obiecywać wolontariuszowi z góry konkretnego świadczenia ani mówić, że po przekroczeniu 30 dni „ZUS pokryje wszystko”. Organem rozpatrującym sprawę i wypłacającym świadczenie może być właściwa instytucja systemu zabezpieczenia społecznego, ale samo przekroczenie ustawowej granicy nie przesądza jeszcze o wyniku postępowania.

Dla fundacji prowadzącej całoroczną linię wsparcia, punkt informacyjny, program edukacyjny albo grupę samopomocową oznacza to przede wszystkim konieczność prawidłowego ułożenia dokumentacji. Długofalowe porozumienie nie powinno być traktowane jako sposób na uniknięcie kosztu polisy. Organizacja powinna mieć pewność, że:

• porozumienie wskazuje strony, zakres i miejsce wykonywania świadczeń;
• opisane zadania odpowiadają temu, co wolontariusz faktycznie robi;
• ustalono osobę odpowiedzialną za bezpieczeństwo i kontakt po wypadku;
• wolontariusz zna zasady korzystania ze sprzętu, przemieszczania się i pracy podczas wydarzeń;
• organizacja przechowuje dokumenty potwierdzające okres oraz zakres wolontariatu.

Przy współpracy dłuższej niż 30 dni forma pisemna porozumienia jest wymagana. Brak dokumentu nie powinien być opisywany jako automatyczne skasowanie wszystkich praw wolontariusza, ale jest poważnym problemem dowodowym i organizacyjnym. W razie wypadku trzeba będzie wykazać, że wolontariat rzeczywiście istniał, kiedy się rozpoczął, jakie czynności wykonywała dana osoba i czy zdarzenie pozostawało z nimi w związku.

Pisemne porozumienie nie jest gwarancją wypłaty świadczenia, ale bez niego organizacja może mieć problem z udowodnieniem podstawowych faktów. Formalność nie zastępuje ochrony — pozwala jednak ustalić, jaka ochrona w ogóle ma zastosowanie.

Wypadek podczas wydarzenia

Przy akcji ulicznej albo dużym wydarzeniu trzeba odróżnić kilka sytuacji. Inaczej ocenia się uraz wolontariusza podczas wykonywania zleconego zadania, inaczej zachorowanie niezwiązane z wolontariatem, a jeszcze inaczej szkodę wyrządzoną osobie trzeciej. Organizacja nie powinna wrzucać wszystkich tych zdarzeń do jednego worka pod nazwą „ubezpieczenie”.

Po wypadku warto od razu:

1. udzielić pomocy i, jeśli trzeba, wezwać służby ratunkowe;

2. zabezpieczyć miejsce zdarzenia, o ile jest to możliwe bez narażania kolejnych osób;

3. zapisać datę, godzinę, miejsce i opis wykonywanej czynności;

4. zebrać dane świadków oraz osoby koordynującej wydarzenie;

5. zachować dokumentację medyczną, zdjęcia i korespondencję dotyczącą zadania;

6. sprawdzić, czy zdarzenie należy zgłosić ubezpieczycielowi oraz właściwej instytucji.

Nie chodzi o tworzenie biurokracji dla samej biurokracji. W organizacjach działających w napiętym środowisku — przy marszach, interwencjach i wydarzeniach narażonych na zakłócenia — pamięć uczestników bywa zawodna, a po kilku dniach trudno odtworzyć, kto za co odpowiadał. Protokół i krótka notatka koordynatora chronią zarówno wolontariusza, jak i organizację.

Dobrowolne, ale potrzebne: OC i ubezpieczenie zdrowotne

Ubezpieczenie OC obejmujące wolontariuszy nie jest co do zasady obowiązkową polisą wynikającą z ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Organizacja może je jednak wykupić i w wielu sytuacjach jest to rozsądne rozwiązanie. Trzeba przy tym pamiętać, że polisa nie usuwa automatycznie odpowiedzialności prawnej. Określa, czy ubezpieczyciel przejmie ekonomiczny ciężar szkody oraz w jakich granicach.

Wolontariusz może podczas wykonywania zadania uszkodzić cudze mienie, doprowadzić do kolizji przy rozstawianiu infrastruktury albo nieumyślnie spowodować szkodę na osobie. To, kto ponosi odpowiedzialność, zależy od okoliczności zdarzenia, winy, rodzaju szkody, poleceń wydawanych przez organizację i zasad odpowiedzialności cywilnej. Nie można więc powiedzieć, że brak OC oznacza automatycznie odpowiedzialność organizacji całym jej majątkiem. Nie można też obiecywać, że każdą szkodę pokryje polisa.

W przypadku braku ubezpieczenia poszkodowany może dochodzić roszczeń na zasadach ogólnych od podmiotu, który ponosi odpowiedzialność za zdarzenie. Może to być organizacja, wolontariusz albo inny podmiot — zależnie od konkretnego stanu faktycznego. Dopiero prawidłowa analiza odpowiedzialności pozwala ocenić, przeciwko komu i w jakim zakresie kierowane są roszczenia.

OC może być:

• rozszerzeniem polisy działalności organizacji;
• elementem ubezpieczenia wydarzenia;
• osobnym ubezpieczeniem obejmującym wolontariuszy;
• polisą dotyczącą określonego rodzaju czynności, na przykład działań terenowych lub pracy z uczestnikami wydarzenia.

Przed podpisaniem umowy trzeba sprawdzić definicję osoby ubezpieczonej. Nie każda polisa organizacji obejmuje automatycznie osoby działające bez wynagrodzenia. Znaczenie mają także wyłączenia: szkody powstałe przy użyciu pojazdu, szkody w powierzonym mieniu, szkody wyrządzone umyślnie, działalność medyczna, praca z osobami małoletnimi czy wydarzenia podwyższonego ryzyka.

W praktyce wydarzeń ulicznych OC nie powinno być rozpatrywane wyłącznie jako koszt. Jest elementem zarządzania ryzykiem. Nie zastąpi szkolenia, nadzoru ani rozsądnego podziału zadań, ale może ograniczyć finansowe skutki zdarzenia, którego nie dało się całkowicie wykluczyć.

Dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne

Inną kwestią jest dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne w Narodowym Funduszu Zdrowia. Organizacja może zgłosić wolontariusza do takiego ubezpieczenia, jeżeli osoba ta nie ma innego tytułu do ubezpieczenia zdrowotnego. Wcześniej trzeba ustalić, czy wolontariusz nie jest już objęty systemem na przykład z tytułu zatrudnienia, prowadzenia działalności, studiów, statusu osoby bezrobotnej albo zgłoszenia jako członek rodziny.

To rozwiązanie może mieć znaczenie dla osób w niestabilnej sytuacji życiowej, osób w kryzysie bezdomności, cudzoziemców lub osób, które właśnie straciły dotychczasowy tytuł do ubezpieczenia. W społeczności LGBT+ organizacje często pracują z osobami, których sytuacja mieszkaniowa, zawodowa lub rodzinna jest nieprzewidywalna. Nie oznacza to jednak, że wolontariat sam w sobie daje dostęp do publicznej opieki zdrowotnej. Dobrowolne zgłoszenie wymaga odrębnej procedury i wiąże się z opłacaniem składki na zasadach określonych w przepisach.

Organizacja powinna najpierw uzyskać od wolontariusza informację, czy ma on inny tytuł do ubezpieczenia. Nie należy zbierać więcej danych, niż jest potrzebne do przeprowadzenia procedury, ani zakładać, że brak informacji oznacza brak ubezpieczenia. W sprawach dotyczących zdrowia, statusu pobytowego czy transpłciowości szczególne znaczenie ma poufność.

Wyjazdy zagraniczne i zadania specjalne

Wyjazd zagraniczny nie zawsze oznacza taki sam obowiązek ubezpieczeniowy. Trzeba odróżnić delegowanie wolontariusza do rejonu konfliktu zbrojnego, klęski żywiołowej lub katastrofy naturalnej od zwykłego wyjazdu na konferencję, szkolenie, wymianę albo wizytę studyjną.

W pierwszej grupie ustawa przewiduje szczególną ochronę. Jeżeli organizacja kieruje wolontariusza do pracy w takim rejonie, powinna zapewnić ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków oraz pokrycie kosztów leczenia, niezależnie od długości porozumienia. To odrębna regulacja, dlatego nie należy oceniać jej wyłącznie przez pryzmat granicy 30 dni.

W przypadku organizacji LGBT+ może chodzić o udział w działaniach pomocowych poza Polską, wsparcie osób uchodźczych, pracę w obszarze dotkniętym kryzysem humanitarnym albo zadania prowadzone w miejscu, gdzie dostęp do opieki medycznej jest ograniczony. Sama nazwa „misja” nie przesądza jeszcze o zastosowaniu przepisu. Liczy się rzeczywisty charakter miejsca i wykonywanych czynności.

Przy pozostałych wyjazdach zagranicznych ustawowy obowiązek może wyglądać inaczej. Konferencja, szkolenie czy wizyta studyjna nie stają się automatycznie obszarem objętym szczególną regulacją tylko dlatego, że odbywają się poza Polską. Ubezpieczenie podróżne z rozszerzeniem dotyczącym wolontariatu, NNW i kosztów leczenia jest jednak bardzo rozsądnym standardem. W niektórych państwach zwykła karta ubezpieczenia zdrowotnego nie pokrywa transportu medycznego, ratownictwa, prywatnej konsultacji czy powrotu do kraju.

Przed wyjazdem trzeba sprawdzić:

• czy ubezpieczyciel obejmuje pracę lub wolontariat, a nie tylko turystyczny pobyt;
• czy polisa działa w państwie docelowym i podczas przemieszczania się między miejscami;
• czy obejmuje choroby przewlekłe, leczenie psychiatryczne lub przyjmowanie stałych leków, jeśli ma to znaczenie dla osoby wyjeżdżającej;
• czy wyłączone są działania w rejonach objętych wojną, zamieszkami lub ostrzeżeniami dla podróżnych;
• czy organizacja pokrywa koszty z góry, czy wolontariusz musi najpierw zapłacić samodzielnie;
• jaki jest numer alarmowy i sposób kontaktu z ubezpieczycielem.

Nie powinno się też wysyłać wolontariusza do zadania specjalnego bez krótkiej oceny ryzyka. Dotyczy to nie tylko wyjazdów zagranicznych, ale także pracy przy dużych wydarzeniach, transportu osób, działań interwencyjnych i kontaktu z osobami doświadczającymi przemocy. Ubezpieczenie jest jednym z elementów przygotowania, nie zamiennikiem planu bezpieczeństwa.

Przy wyjeździe zagranicznym najpierw ustal charakter miejsca i zadania, a dopiero potem wybierz polisę. „Wyjazd służbowy” i „działanie w rejonie kryzysu” to nie są kategorie ubezpieczeniowe o tych samych skutkach.

Zgłoszenie do ZUS: termin i kod dla wolontariusza

Dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne wolontariusza wymaga przejścia przez procedurę, a nie tylko wpisania odpowiedniej informacji do porozumienia. Organizacja powinna ustalić, czy wolontariusz nie podlega już ubezpieczeniu z innego tytułu, a następnie przeprowadzić zgłoszenie zgodnie z aktualnymi zasadami ZUS i NFZ.

W praktyce stosuje się formularz ZUS ZZA, gdy zgłoszenie dotyczy wyłącznie ubezpieczenia zdrowotnego. W dokumentacji pojawia się kod tytułu ubezpieczenia właściwy dla osoby podlegającej dobrowolnie ubezpieczeniu zdrowotnemu, wskazywany w aktualnych wytycznych ZUS jako 24 10 xx. Ostatnie znaki kodu nie powinny być przepisywane bez sprawdzenia: zależą od informacji identyfikacyjnych i aktualnego formularza, a błędny kod może spowodować konieczność korekty.

Termin zgłoszenia co do zasady wynosi 7 dni od powstania obowiązku zgłoszenia, czyli od momentu wskazanego w dokumentacji i przepisach jako początek objęcia ubezpieczeniem. Nie należy jednak traktować tego jako prostego terminu liczonego zawsze od dnia podpisania porozumienia. Najpierw trzeba ustalić, kiedy zawarto umowę dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego i od jakiej daty ma działać zgłoszenie. W razie wątpliwości organizacja powinna skonsultować dokumenty z ZUS, NFZ albo księgową znającą obsługę organizacji pozarządowych.

W naszej praktyce sprawdzają się trzy zasady:

• decyzja o zgłoszeniu zapada przed rozpoczęciem świadczeń, a nie dopiero wtedy, gdy wolontariusz potrzebuje lekarza;
• dokumenty są przekazywane przez właściwy kanał i przechowywane razem z potwierdzeniem wysłania oraz informacją o dacie objęcia ubezpieczeniem;
• wolontariusz dostaje jasną informację, co zostało zgłoszone, od kiedy działa ochrona i do kogo ma się zwrócić w razie problemu.

Trzeba odróżnić zgłoszenie do dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego od ochrony wypadkowej. Formularz ZUS ZZA nie zastępuje polisy NNW dla porozumienia do 30 dni i nie jest dowodem, że każdy wypadek podczas wolontariatu będzie objęty świadczeniem. To odrębne mechanizmy, dotyczące różnych ryzyk.

Dokumenty, które warto mieć w organizacji

Przy każdym wolontariuszu, szczególnie przy działaniach terenowych, warto przechowywać w jednym miejscu:

• podpisane porozumienie i ewentualne aneksy;
• opis zadań oraz miejsce ich wykonywania;
• potwierdzenie zawarcia polisy NNW, jeśli jest wymagana;
• informacje o dodatkowym OC;
• dokumenty dotyczące dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego;
• potwierdzenie przeszkolenia lub przekazania zasad bezpieczeństwa;
• dane kontaktowe osoby koordynującej;
• procedurę zgłoszenia wypadku i szkody.

Nie każda organizacja potrzebuje rozbudowanego systemu kadrowego. Potrzebuje natomiast spójności. Jeżeli porozumienie mówi o pracy przy punkcie informacyjnym, a wolontariusz w rzeczywistości kieruje ruchem samochodów, przenosi ciężkie elementy konstrukcji i zabezpiecza wejście na wydarzenie, dokumentacja nie opisuje prawdziwego ryzyka. To problem nie tylko ubezpieczeniowy, ale także związany z obowiązkiem organizacji dotyczącym zapewnienia bezpiecznych warunków wykonywania świadczeń.

Co powinna zrobić organizacja LGBT+

Przy każdym nowym wolontariuszu przechodzę przez następującą kolejność:

1. Ustalam rzeczywisty czas i model współpracy. Sprawdzam, czy chodzi o jedno wydarzenie, kilka niezależnych akcji czy stałe świadczenia w ramach programu. Sama liczba podpisanych kartek nie rozstrzyga wszystkiego.

2. Zawieram porozumienie na piśmie. Przy współpracy dłuższej niż 30 dni jest to wymóg ustawowy. Przy krótszej współpracy pisemny dokument również chroni obie strony i pozwala jasno opisać zadania.

3. Zapewniam NNW przy porozumieniu do 30 dni. Sprawdzam zakres polisy, listę osób, terytorium i wyłączenia, zamiast ograniczać się do samej nazwy produktu.

4. Przy dłuższym wolontariacie wyjaśniam podstawę ochrony wypadkowej. Nie obiecuję automatycznej wypłaty, tylko informuję, jakie dokumenty i przesłanki będą miały znaczenie w razie zdarzenia.

5. Rozważam OC dla organizacji i wolontariuszy. Oceniam ryzyko konkretnego wydarzenia, sposób wykonywania zadań i zakres odpowiedzialności objęty umową ubezpieczenia.

6. Sprawdzam tytuł do ubezpieczenia zdrowotnego. Jeśli wolontariusz nie ma innego tytułu, omawiam możliwość dobrowolnego zgłoszenia i przeprowadzam procedurę w ZUS oraz NFZ.

7. Przy wyjeździe zagranicznym analizuję miejsce i zadanie. W rejonie konfliktu, klęski żywiołowej lub katastrofy naturalnej stosuję szczególne zasady dotyczące NNW i kosztów leczenia. Przy innych wyjazdach dobieram polisę odpowiadającą realnym ryzykom.

8. Ustalam procedurę na wypadek zdarzenia. Wolontariusz powinien wiedzieć, do kogo zadzwonić, a koordynator — jakie dokumenty zabezpieczyć i gdzie zgłosić szkodę.

Ubezpieczenie wolontariusza nie jest formalnością, którą można odłożyć na dzień przed wydarzeniem. Przy krótkim porozumieniu NNW jest ustawowym obowiązkiem organizacji. Przy dłuższej współpracy zmienia się podstawa ochrony wypadkowej, ale nie znika potrzeba prawidłowej dokumentacji, oceny ryzyka i reagowania na zdarzenia. OC pozostaje dobrowolne, choć przy wydarzeniach ulicznych często jest rozsądnym zabezpieczeniem. Ubezpieczenie zdrowotne wymaga osobnej procedury i nie zastępuje NNW.

Najbezpieczniejsza zasada jest prosta: nie pytamy o polisę dopiero wtedy, gdy ktoś skręci kostkę, dozna oparzenia albo trafi do szpitala. Ustalamy ochronę przed rozpoczęciem wolontariatu, opisujemy zadania zgodnie z rzeczywistością i nie obiecujemy więcej, niż rzeczywiście wynika z przepisów oraz warunków ubezpieczenia. W organizacjach pracujących na rzecz praw osób LGBT+ to nie chłodna biurokracja. To sposób, by osoba, która przychodzi pomagać innym, sama nie została bez wsparcia, kiedy wydarzy się coś nieprzewidzianego.